Translate

maandag 31 juli 2017

SPAREN, SPAREN, SPAREN EN WAT GOUD


SPAREN, SPAREN, SPAREN & WAT GOUD

Het is echt abnormaal, dat de rente, al jarenlang, nog nooit zo laag is geweest als in 5,000 jaar. Via de rentestand, bepalen Centrale Banken de kredietgroei. Een van de fundamentele economische wetten is nu eenmaal, dat wat goedkoper wordt, veel aantrekkelijker wordt. Geen wonder, dat er bij elke rentedaling, olie op het schuldenvuur werd gegooid, waardoor de totale schuld, als percentage van de economie, nu de hoogste stand in de wereldgeschiedenis heeft bereikt. De kredietgroei rees de pan uit! Met als gevolg een ononderbroken gefinancierde waardestijging van activa, die net lijkt op een wonderbaarlijke periode van hoogconjunctuur. Je lijkt bijna op een uilskuiken, als je die boot van bijna gratis krediet mist, nietwaar?

Er gaan nu geluiden op, dat Centrale Banken, 8 jaar na de Grote Financieele Crisis, echt een begin gaan maken met het geleidelijk opdoeken van hun extreme monetaire stimuleringsmaatregelen. Voor vele monetaire beleidsmakers is de maat vol. Zoiets moet in gang worden gezet, voordat de volgende recessie plaatsvindt, want anders zou de wereld wel eens nog veel extremere medicijnen moeten slikken dan ooit. Of zal men tot de ontdekking komen, dat het ‘afkicken’ van monetaire verslaving gemakkelijker is gezegd dan gedaan?

Men zal zich afvragen, hoe men zich het beste kan voorbereiden op een tijd, waarin krediet duurder en ook schaarser wordt. Wat is daarop het antwoord? Sparen, sparen, sparen en zoveel mogelijk schuld aflossen, desnoods door de verkoop van activa, voordat anderen op dat idee komen! Dus nu actie ondernemen, terwijl men alom wordt ontmoedigd om in wezen te sparen. Net als bij liefdesverdriet, gaat het verlangen naar bijna gratis krediet een keertje over. Ontwenningsverschijnselen moeten op een gegeven moment worden doorstaan omwille van de lange termijn. Want stel je maar eens voor, hoe de volgende kredietcrisis eruit ziet. Beter te vroeg dan te laat!

Sparen is ook nodig om zich voor te bereiden op de onzekerheden over uw loopbaan (‘robotisering’!), uw pensioentekort en vooral de toekomstige belastingen. Alleen al een vermogensbelasting op allerlei activa om ‘de ongelijkheid tegen te gaan’ doet wonderen. Dat betekent de nekslag voor de opgepompte huizenprijzen en dan krijgt de jongere generatie ‘ook een kans’ om een huis te kopen. En als zo’n belasting zijn uitwerking heeft gehad, dan wordt het aantal ramen belast, zoals vroeger. Dan worden ramen weer dichtgemetseld. Of een nog hogere heffing op huizentransacties. De overheid krijgt altijd haar benodigde geld. Zo werd er in Canada tussen 1885 en 1923 (38 jaar!) belasting geheven op elke Chinees, die het land binnenkwam. Na 1923 mocht er geen Chinees het land meer in, ook niet als een Chinees een Brits paspoort had. Dat werd pas in 1967 (44 jaar!) volledig ongedaan gemaakt.

Voor de gemiddelde belegger ligt het sparen in de eigen valuta voor de hand, want daarmee moeten de alledaagse rekeningen en de jaarlijkse belastingen worden betaald. Maar voor grotere beleggers is het meer dan ooit zaak om besparingen om te zetten in Amerikaanse Treasuries met korte en lange looptijden. Die markt gaat nooit dicht, want die vormen het onderpand voor het internationale financieele systeem. Die vallen ook buiten de boedel van de bank en blijven altijd van u, in tegenstelling tot een bankrekening (‘Bail-in’!) Het depositogarantiestelsel dekt immers slechts minder dan 1% van de uitstaande deposito’s en is de wassen neus van de eeuw. U gelooft toch niet, dat het bankwezen, met name de Europese, sinds 2008 veiliger is geworden? Vergeet alle sussende woorden van beleidsmakers, die gewoon iedereen een rad voor de ogen moeten draaien. Die zien de bui al aankomen. Bevriezing van Europese banktegoeden ligt in het verschiet:


De leningen, die in de Eurozone in gebreke zijn (Non-Performing Loans - NPL’s), waar rente en aflossing niet meer worden betaald, blijken nog steeds een flink blok aan het been en het aantal is bijna zeker veel groter dan de officieele cijfers. Veel NPL’s zijn verstopt in derivaten. NPL’s, als percentage van alle uitstaande leningen, zijn in de laatste 10 jaar NA de Grote Financieele Crisis, met 400% omhoog geschoten, met uitschieters in Griekenland (47%), Cyprus (45%), en minstens 20% in Italie, Ierland, Portugal, Hongarije, Bulgarije en Slovenie (volgens KPMG). In Nederland zijn NPL’s (officieel) ongeveer 4%!


De recente zwakte in de Amerikaanse Dollar, een echte en geen kunstmatige valuta zoals de Euro, is een koopgelegenheid, want een wisselkoers wordt uiteindelijk bepaald door het rendementsverschil. Het rendementsverschil tussen Amerikaanse Dollar-obligaties en Duitse Euro-obligaties is in 10 jaar nog nooit zo hoog geweest. Dit rendementsverschil zegt ons, dat de Euro/USD, gebaseerd op fundamentals, eigenlijk op 1.05 zou moeten staan. Het is niet een kwestie van of er een Europese bankencrisis opdoemt en of de Eurozone uiteen valt, maar wanneer. Het Grote Geld zal Europa weer ontvluchten, voornamelijk richting Amerika. Daarom zullen kapitaalstromen later weer aan banden moeten worden gelegd (kapitaalcontroles). Slimmerikken zijn die voor en wachten niet af, totdat het te laat is.

Vergeet niet, dat de Dollar-index (DXY)(met 57% in Euros), in afgelopen Januari, op een 14-jarig hoogtepunt stond, toen de markt hoge verwachtingen had van het beleid van President Trump en toen het populisme in Europa om zich heen greep vanwege de migrantencrisis. Trump liet zich toen ontvallen, dat zo’n sterke Dollar onwelkom was (‘it’s killing us’). Sinds 2014, vond zo’n $ 3000 miljard, waarvan 50% uit China en 50% uit Europa, zijn weg naar Amerika. De helft van alle Euros, die destijds door de ECB, via haar QE (monetaire stimulering), tevoorschijn werden getoverd, kwamen in Amerika terecht (gegevens van Cross Border Capital).

Maar sindsdien doet de economie van de Eurozone het beter dan verwacht en is er weer sprake van een terugvloeien van geldstromen naar de Euro. Daar was weinig voor nodig. Het winstniveau van het Europese bedrijfsleven was in de laatste 10 jaar met liefst 53% gedaald, terwijl dat van het Amerikaanse bedrijfsleven met 27% was gestegen, mede doordat Europa geen enorme technologiesector heeft zoals Amerika. Verder is de Europese banksector nog steeds in de lappenmand en staat daarom nog steeds ver beneden boekwaarde. De FTSE Eurofirst 300 index heeft het in de laatste 10 jaar 50% slechter gedaan dan de Amerikaanse S&P 500 index. De ene valse dageraad volgde op de andere. Ook de politieke onzekerheid over het populisme in Europa leek, na verkiezing van Macron, enigszins geweken, wat leidde tot een gevoel van opluchting voor de Euro. Ondertussen is de Dollar-index bezig om haar steun van de laatste 30 maanden te testen:


Wie weet, is de consolidatie alweer voorbij, want de ECB ziet een ‘sterke’ Euro met lede ogen aan. De inflatie in de Eurozone wordt hierdoor naar beneden gedrukt en was slechts 1.3% in Juni, terwijl de ECB als doel heeft een inflatie van 2%. Na de Eurocrisis van 2010 - 2012, ontstond er grote paniek over deflatie, welke de negatieve rente veroorzaakte.

Sinds 2011, tijdens mijn voordrachten destijds voor o.a. de GOLD & SILVER INVESTMENT SUMMIT te Londen en de EDELMETALL und ROHSTOFFMESSE te Muenchen, werd ik extra voorzichtig met de Edele Metalen (behalve als verzekering) en super voorzichtig met de mijnaandelen in tegenstelling tot de algemene mening onder de Goudkevers. Dit was vooral gebaseerd op mijn verwachting, dat, om talloze redenen, de inflatie verder zou dalen en dat deflatie uiteindelijk onvermijdelijk was, net zoals in Japan, dat ons 15 jaar voor ligt, wat deze ontwikkeling betreft. Inmiddels staat de Goudprijs nu 31% lager (in USD) dan in 2011, nadat deze in December, 2015, zelfs nog 42% lager was geweest, waarop een herstel volgde. Goudmijnaandelen beleefden een instorting van ruim 70% tussen 2011 en 2015, maar zijn sindsdien eveneens in herstel, na een gezonde sanering. Bovendien zijn de inflatiecijfers in de ontwikkelde landen, sinds 2011, gemiddeld gehalveerd.

Maar ik ben nu van mening, dat men alle voorzichtigheid met GOUD moet laten varen en dat er, binnen de komende 5 jaar, weer een Grote Financieele Crisis in de lucht hangt, waarbij GOUD, Amerikaanse TREASURIES en de Amerikaanse DOLLAR de reddingsboeien worden voor het Grote Geld. De kansen op een Goudprijs ver onder de $ 1000, zijn steeds kleiner geworden. Vroegere correlaties, zoals een lagere Dollar met een hogere Goudprijs, zullen dan dit keer niet meer opgaan. Deflatie zal dit keer een hogere Goudprijs NIET uitsluiten, vanwege de verwachte grootscheepse internationale monetaire stimulering, die daarop volgt en alle stimuleringen sinds 2008 in de schaduw zou kunnen stellen. Maar ook die Kwantitatieve Verruiming (QE in het kwadraat) zal de deflatie en de depressie uiteindelijk NIET kunnen voorkomen. Kijk maar naar Japan: de Bank of Japan (BOJ) heeft nu liefst 40% van alle Japanse staatsobligaties (JGB’s) in bezit (‘superstimulering’), maar de inflatie in 2017 is tot dusver nauwelijks 0.34% en het 10-jarig JGB-rendement is nauwelijks 0.1%. In 2016 was er echter nog een deflatie van 0.12%.

Als de economische depressie eenmaal niet meer kan worden voorkomen, dan is de tijd weer aangebroken, dat Goud een hoofdrol gaat spelen in het financieele systeem met een dienovereenkomstig hogere waardering, net zoals in 1934, midden in de vorige depressie. Centrale Banken zijn al jarenlang grote Goudkopers en zien dat allang aankomen. Wat goed is voor Centrale Banken, moet ook goed zijn voor particuliere beleggers! Want Goud wordt altijd van stal gehaald, als andere mogelijkheden zijn uitgeput. Kijk eens, hoe men Goud ‘monetiseerde’ in 1953, toen het schuldenplafond (debt ceiling) weer kopzorgen baarde:

Monetizing Gold : The solution to the debt ceiling crisis came from the third option and involved a stock of almost $1 billion of “free” gold—that is, gold coin and bullion in Treasury vaults on which gold certificates had not yet been issued. The free gold was what remained of $2 billion that had been allocated (by the Gold Reserve Act of January 30, 1934) to the Exchange Stabilization Fund (“ESF”) out of the $2.8 billion derived from the revaluation of 194 million fine ounces of Treasury gold (from $20.67 per ounce to $35 per ounce) in 1934.24


Een Grote Financieele Crisis volgt altijd op een periode van excessieve kredietverstrekking, zoals de wereld die in de laatste 9 jaar heeft meegemaakt, vooral omdat de gemiddelde economische groei, om talloze redenen, het af heeft laten weten. Alle licht in de tunnel lijkt tijdelijk.

Goudmijnaandelen hebben weliswaar extra risico’s, maar kunnen, voor de liefhebbers, buitengewoon winstgevend zijn, vanwege het enorme ‘hefboomeffect’ ten opzichte van de Goudprijs (zie Pamflet No. 19, uitsluitend voor leden). Goudmijnaandelen kunnen, bij een opgaande trend, typisch 4 maal zoveel stijgen als de Goudprijs zelf. Goudmijnaandelen met belangen in Zuid-Afrika en vele andere ontwikkelingslanden, moet men echter nu vermijden, vanwege de politieke onzekerheden rondom eigendomsrechten. Vandaar dat een belegging in de ETF’s van Gold Miners (GDX; GDXJ) moet worden  afgeraden.

De huidige ‘saaie’ stemming in de sector van Edele Metalen lijkt echt ideaal, want die is een stuk gezonder dan die in de dwaze, overgewaardeerde technologiesector, waar de bom nog moet barsten. De verkoop van Gouden munten is in 2017, tot dusver, het laagst geweest in 10 jaar! Netto ‘Long’ Futures posities van speculanten zijn in het laatste jaar met 75% gedaald. Maar ‘insiders’ zijn juist hevige kopers geweest van Goudmijnaandelen (wat het tegenovergestelde is bij de technologie-aandelen!). Dat zijn zeer positieve tekenen voor contraire beleggers.

Inmiddels is de Goudprijs al doorgebroken boven haar 200-daags gemiddelde en er is nu grote kans op een definitieve hervatting van de opgaande trend sinds 2002. Maar deze nieuwe trend zou onderdeel kunnen vormen van de derde, meest spectaculaire,
beweging naar boven sinds 1975! Dat wil men niet missen, ook al is geduld wel vereist:


Niet zonder enige trots, was ik reeds positief op Goud voor de lange termijn, met tijdelijke onderbrekingen, sinds 1971, in een tijd, dat bijna iedereen Goud beschouwde als een ‘barbaars relikwie’ (Keynes). Ik was een roepende in de woestijn, wat mijn 40-jarige loopbaan in de financieele sector (van 1969 tot 2009) af en toe in de weg stond. Mijn promotie werd meermalen uitgesteld! Goud was immers een groot taboe. Maar ik was er toen al van overtuigd, dat de rol van Goud in de toekomst alleen maar kon toenemen, naarmate de waardevastheid van het ‘fiat’-geld steeds meer in twijfel werd getrokken. Het beste komt nog!

MEDEDELING: Er zijn nu 4 soorten lidmaatschap. Welk lidmaatschap past bij u? Leden kunnen profiteren van extra, mogelijk winstgevende, informatie via o.a. een reeks van regelmatige PAMFLETTEN. Van harte welkom bij de club! Velen onder u zijn al 10 jaar of langer trouwe volgers. Zie hiernaast voor nadere gegevens.

DIEDERIK SCHMULL             31 Juli, 2017                          Westcliff-On-Sea, ESSEX, U.K.

===

dinsdag 11 juli 2017

OORLOG


OORLOG


Een preventieve aanval (‘first strike’) van Amerika op Noord-Korea of zelfs van Noord-Korea zelf? Wat zou de reactie zijn van China? Het is bijna niet voor te stellen, maar de kans op zo’n ‘ondenkbare’ oorlog is nog nooit zo groot geweest.

Zal Amerika echt een Noord-Korea accepteren met kernwapens, die het vasteland van Noord-Amerika kunnen bereiken? Een Noord-Korea met een onberekenbare dictator, Kim Jong-un, die, sinds 2012, reeds talloze leden van zijn eigen familie en van zijn eigen regering, waaronder vele generaals, executeerde, vaak met luchtafweergeschut? Zou de dreiging van beslist wederzijdse vernietiging (‘Mutually Assured Destruction’) echt voldoende zijn om de wereldvrede te bewaren, zoals tijdens de Koude Oorlog tussen de grootmachten? Om maar te zwijgen over Zuid-Korea en Japan, plus landen zoals Iran en Saoedie-Arabie, die dan ook lid willen worden van de kernwapen-club. Wordt het misschien tijd om uit te wijken naar een andere planeet, wat Elon Musk in gedachten heeft?


De geslaagde test van een Noord-Koreaanse intercontinentale raket als ‘cadeautje’ ter gelegenheid van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag zal de zaken echter drastisch veranderen (‘game changer’). Dit keer komt de Amerikaanse President, wie het ook is, er niet meer onderuit. Dit is vergelijkbaar met de Cubaanse rakettencrisis van 1962, onder Kennedy, toen het bijna tot een kernoorlog kwam tussen Amerika en de Sovjet-Unie. De wereld hield toen de adem in. Maar uiteindelijk haalde Chroesjtjov bakzeil en ontmantelde hij de raketbases op Cuba, nog net voordat nog meer Sovjet-schepen met kernkoppen voor anker gingen. Tevens werd destijds besloten tot terugtrekking door Amerika van de op de Sovjet-Unie gerichte Jupiter-raketten in Italie en Turkije.

Op een gegeven moment raakt het geduld natuurlijk op. De diplomatieke opties, zoals het mislukte raamakkoord (‘Agreed Framework’) tussen Amerika en Noord-Korea in 1994 (‘een kernwapenvrij Koreaans schiereiland’) en de verscherping van sancties, schijnen het, nu bijna 60-jarige, Noord-Koreaans kernwapenprogramma alleen maar  te hebben versneld. Kim Jong-Un heeft het lot van alleenheersers, zoals Saddam Hussein en Muammar Gaddafi, goed in zijn oren geknoopt en is daarom nu onstuitbaar.

Er heerst een algemene mening, dat zo’n preventieve aanval, om allerlei redenen, naar het rijk der fabelen kan worden verwezen. Toch heeft dit conflict nu een nieuwe fase ingeluid, waarbij men rekening moet houden met een directe militaire confrontatie tussen Noord-Korea’s beschermheer, China, en Amerika. Tenzij men ervan uitgaat, dat Amerika bereid is om haar hegemonie in de wereld prijs te geven en genoegen zal nemen met het spelen van een tweede viool. In een tijd van ‘America First’? Alles staat nu op het spel, vooral als China, mede door een met excessieve schuld beladen economie, die het steeds meer laat afweten, naast zijn schoenen meent te kunnen lopen. Misschien wordt President Trump weer onderschat. De gifgasaanval in Syrie, afgelopen April, werd immers meteen beantwoord en hij werd daarvoor door links en rechts bejubeld.

Natuurlijk is zo’n aanval riskant. Maar onderschat niet de vernietigende kracht van de Amerikaanse vliegdekschepen, die al schietklaar zijn. Dat zou de mogelijke schade, die Noord-Korea nog zou kunnen aanrichten, kunnen beperken. Het grootste risico is niet zozeer Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea, met een bevolking van 10 miljoen mensen, maar in hoeverre China betrokken wenst te geraken bij zo’n conflict. Kim Jong-un heeft Beijing niet eens bezocht, sinds hij aan het bewind kwam. Hij staat voortdurend op gespannen voet met China, vooral na de moord op zijn halfbroer, Kim Jong-nam, een mogelijke rivaal, die door de Chinezen werd ‘beschermd’. Toch zal China natuurlijk nooit werkeloos kunnen toezien en men zal tot een akkoord moeten komen.

Daarom lijkt het boek van Graham Allison (Harvard): ‘ Destined for War’ nu verplichte leesvoer voor al diegenen, die nog denken, dat de wereld rustig op dezelfde voet kan doorgaan. Dit boek doet de 27-jarige strijd (431 - 404 v. Chr) tussen de democratische zeemogendheid Athene en de oligarchische landmacht Sparta uit de doeken. Deze afmattende oorlog begon echter doordat de kolonie (Kerkyra, nu Corfu) van een klein land , Korinthe, de hulp inriep van Athene. Korinthe zelf werd, op zijn beurt, weer bijgestaan door Sparta, de leider van de Peloponnesische Bond. Na afloop van deze Peloponnesische oorlog, zouden beide staten nooit meer in hun oude glorie kunnen worden hersteld. Kleine landen veroorzaken dus vaak grote oorlogen, getuige Servie (1914) en Cuba (1962).


Wat zou het schokeffect van een militair conflict zijn op de markten? Opvallend is, dat de Dow Jones Index, na 14 conflictsituaties sinds 1941 (aanval op Pearl Harbor, Hawaii), waaronder de Cubaanse rakettencrisis in 1962 en de terreuraanslagen op New York van 11 September, 2001, in eerste instantie slechts in beperkte mate daalde. Die daling werd echter vrij spoedig weer goedgemaakt. Beperkingen op vrijhandel en kapitaalverkeer hebben de markten in het verleden veel meer in beroering gebracht.

MEDEDELING: Er zijn nu 4 soorten lidmaatschap. Welk lidmaatschap past bij u? Leden kunnen profiteren van extra, mogelijk winstgevende, informatie via o.a. een reeks van regelmatige PAMFLETTEN. Van harte welkom bij de club! Velen onder u zijn al 10 jaar of langer trouwe volgers. Zie hiernaast voor nadere gegevens.

DIEDERIK SCHMULL

Westcliff-On-Sea, ESSEX, U.K.                                                         12 Juli, 2017

donderdag 29 juni 2017

ALLES KAN EN ALLES MAG



ALLES KAN EN ALLES MAG

De toekomst werpt zijn schaduw vooruit. Als alles kan en alles mag, dan is dat een teken van wanhoop. Het is juist de laatste fase, voordat een lange economische en politieke nacht aanbreekt. Zodra men gelooft, dat er weinig of geen risico bestaat om zich te storten in riskante activa, die geen enkele garantie bieden voor verkoopwaarde en rendement, en dat het ‘dit keer echt anders is’, dan moet men oppassen voor een enorme ‘koude douche’. Aan zo’n feest van schijnbaar excessieve liquiditeit, onbeperkt krediet en eeuwige euforie, dat het logisch gevolg is van een ‘fiat’-geldsysteem zonder enige discipline, komt, vroeg of laat, een onverwacht eind.

Meer dan 95% van de geldhoeveelheid in Europa (99% in Amerika) wordt door het bankwezen zelf in het leven geroepen (niet door de Centrale Bank). Het overgrote deel daarvan (85%) komt terecht in het financieele casino, met gigantische hefbomen (‘carry trades’ en derivaten). In een wereld van lage rente is er anders geen droog brood te verdienen. Helaas zullen slechts enkelen zich voorbereiden op het ondenkbare, omdat men nu eenmaal niet uit de pas wil lopen en omdat men ‘de boot niet wil missen’.

De wereldschuld (exclusief pensioenverplichtingen!):


Het ‘ondenkbare’ is, dat er opeens geen prijs tot stand komt via vraag en aanbod, waardoor de marktwerking niet meer functioneert. Dan wordt een beursnotering opgeschort, gaat een beleggingsfonds ‘dicht’, wordt onroerend goed van de markt gehaald en sluiten de banken hun deuren. Op Dinsdag, 27 Juni j.l. gaf de instorting van Hong Kong’s speculatieve S&P/HKEX GEM Index (Growth Enterprise Market), een voorproefje van een markt, die opeens wegvalt. Sommige aandelen daalden 40 tot 90% in een dag. Deze index staat sinds 2000 nu 90% lager. De donkere hoekjes van de beurzen, met hun wederzijdse deelnemingen (‘cross holdings’) en hun bovenmatig effectenkrediet (margin), gaan meestal ‘t eerst voor de bijl.

S&P/HKEX GEM Index:


Stel je voor als men opeens niet meer weet wat iets waard is! De meeste riskante activa, zoals aandelen, onroerend goed en grondstoffen, dienen immers als onderpand voor geldleningen. Als een bank de geest geeft, worden alle uitstaande kredieten abrupt ingetrokken, tenzij vadertje Staat zo aardig is om die voor haar rekening te nemen om een domino-effect te voorkomen.

Maar welke landen zullen in de volgende crisis nog veel kunnen uitrichten, nu de rente al superlaag is en de schuld superhoog, in tegenstelling tot de vorige crisis in 2008? De beroering, die is ontstaan, vanwege de recente redding van staatswege van 2 Italiaanse banken (Veneto banca & Banca Populare di Vicenza) op de ruggen van de belastingbetalers, spreekt boekdelen en is koren op de molen van de populisten (Five Star & Forza Italia). Maar er zijn nog enkele tientallen andere Italiaanse banken, die in hetzelfde schuitje zitten. Het is een kwestie van tijd, dat ook zij de Europese Commissie om vrijstelling moeten vragen van de EU-bail-in-bankrichtlijnen. Laat niemand hierover verontwaardigd zijn, want het Europese project staat anders (weer) op de tocht. Die richtlijnen (EU Bank Recovery & Resolution Directive) waren toch politieke propaganda om o.a. Duitsland en Nederland zoet te houden. Toepassing op grotere schaal is spelen met vuur en zou leiden tot paniek.

Ondertussen is meer dan de helft van de reddingskosten (‘herkapitalisatie’) van het Europese banksysteem, tengevolge van de financieele crisis in 2008, na bijna 10 jaar, nog niet terugbetaald. In sommige Europese landen, zoals Cyprus, Ierland en Portugal, is er van terugbetaling bijna geen sprake geweest. Men kan dat gerust wijten aan de bemoeizucht van de Europese Commissie, waardoor het bankwezen niet genoeg armslag kreeg. Maar in Amerika hebben de 707 financieele instellingen, die uit de brand moesten worden geholpen, na 9 jaar, wel alles terugbetaald, terwijl er zelfs een winst voor de overheid overbleef van $ 16 miljard.

Het scheelde niet veel of het gehele financieele systeem was in 2008 bijna helemaal dichtgeklapt. Maar toen was er nog ruimte om drastisch op te treden. Die ruimte is bijna verdwenen: het rentetarief van de banken onderling, de Federal Funds Rate, is door de Amerikaanse Federal Reserve (FED), sinds December, 2015, inmiddels 4 maal verhoogd met 0.25% naar 1.25%. Dat niveau is echter nog ver beneden dat van 2000 (6.5%) en van 2006-2007 (5.25%). Zou een verhoging naar 3% in de komende jaren, misschien lukken, zonder al te veel kleerscheuren? Of wordt dat toch een brug te ver?

De Federal Funds Rate:


Sommigen beweren, dat de markt, door het extreem onorthodoxe monetaire beleid van de Centrale Banken in de laatste 8 jaar, allang buiten werking is gesteld en dat men dus nu niets meer behoeft te vrezen. Centrale Banken hebben de functie van de markt toch praktisch overgenomen? Ze zijn toch gedwongen om de cyclische opgang van activaprijzen aan de gang te houden? Ze zitten toch ‘in de val’? Alles is daarom immers ‘onder controle’ en het eventuele risico is toch uitgeschakeld? Als het ooit even misgaat, dan wordt er toch direct ingegrepen?

Dit is een waandenkbeeld. Het is menselijk om de harde realiteit niet onder ogen te willen zien en om erop los te fantaseren. Zodra er iets verschrikkelijks op ons afkomt, probeert men, in eerste instantie, een uitweg tevoorschijn te toveren, zoals een ‘Reset’ met kwijtschelding van alle schuld of een basisinkomen voor iedereen. Maar de geschiedenis leert ons, dat de natuur uiteindelijk zijn werk zelf wel doet. Dan moet men eerder denken aan faillissementen en voedselbonnen. Zonder gekheid!

Rantsoenering van kleding en voedselmiddelen kon in Groot-Brittannie pas in 1954, na 14 jaar, worden be-eindigd. Daarom is het meer dan ooit noodzakelijk om zich nu voor te bereiden op een herhaling van de Grote Economische Depressie van de jaren ‘30, inclusief de herinvoering van vervelende deviezencontroles, die men vroeger decennialang wist vol te houden. De huidige generatie kan zich dat allemaal nauwelijks voorstellen.

Als Centrale Banken een officieel monetair beleid voeren van Negatieve Rente (NIRP), dan is dat een bewijs, dat ernstige deflatoire krachten, om welke reden dan ook, zich hebben meester gemaakt van het economisch bestel. Verder is zoiets niets anders dan een extra belasting of eigenlijk pure diefstal, die de economie echt niet zal helpen. Maar een dergelijk beleid kan hoogstens tijdelijk worden volgehouden, want anders gaat het financieele systeem failliet. Tegelijkertijd hebben ruim 10% van alle uitstaande staats- en bedrijfsobligaties, de grootste markt ter wereld, nog steeds een Negatief Rendement. Dit is een teken aan de wand, want het Grote Geld, dat zich, al of niet wettelijk, voornamelijk schuil moet houden in papier, dat de hoofdsom uitbetaalt op de afloopdatum en een gegarandeerde coupon heeft, is kennelijk zo angstig, dat het bereid is om verlies te lijden door dit papier in portefeuille te houden. Negatief obligatierendement wordt via vraag en aanbod, oftewel door de markt zelf, bepaald.

De gigantische markt van kwaliteitsobligaties ziet dus al enige jaren de monsters van deflatie en depressie opdoemen. Dit betekent, dat het huis reeds heeft vlam gevat. Straks zet een uitslaande brand dat huis in lichterlaaie. Vergeet de zinsbegoocheling bij rommelobligaties, aandelen, onroerend goed en sommige grondstoffen. Die markten blijken historisch het minst betrouwbaar om de toekomst te voorspellen. Dat komt, omdat het minder ontwikkelde en meer speculatieve geld daar overheerst. Die markten, met hun voortdurende misleidende lokroep, worden heen en weer geslingerd door het krediet-gedreven snelle geld en, in het geval van aandelen, tegenwoordig vaak door computer-gedreven algorithmen en de kracht van domme passieve beleggingen.

Centrale Banken hebben al jarenlang, met kolossale monetaire stimulering, tevergeefs, geprobeerd om inflatoire en groeiverwachtingen aan te wakkeren. Maar hun brandblussers (QE, etc) zijn niet opgewassen tegen excessieve schuld, internationale overcapaciteit en vergrijzing, die een maatschappij op een gegeven moment ineen laten klappen. Energie- en voedsel-kosten blijven dalen, terwijl het gemiddelde reeele inkomen al meer dan 10 jaar stagneert. De kosten van voedingsmiddelen zakten in Amerika vorig jaar het meest in 50 jaar! De grondstoffenprijzen in het algemeen (Thomson Reuters CoreCommodity CRB Index), zijn al sinds 2008 in een meedogenloze neergaande trend. Het ergste komt nog, omdat de producenten zo krap bij kas zitten, dat er geen sprake kan zijn van enige productiebeperking, ondanks de massieve overschot-situatie. Pas als de kasstroom negatief wordt op veel lagere prijzen, wordt de oliekraan eindelijk dichtgedraaid en gaan de mijnen dicht.

CRB:


Kwantitatieve verruiming (QE 1, 2 & 3)


Inflatoire verwachtingen:


Het staat dus als een paal boven water, dat de dag des oordeels, wanneer het vertrouwen vervliegt en kopers en verkopers, noodgedwongen, ermee uitscheiden, slechts is uitgesteld. Dat is in het verleden elke 70 tot 100 jaar ook gebeurd en de wereld zal dat, helaas, weer moeten meemaken. Maar dat is niet het einde van de wereld! Vallen en opstaan is een fenomeen zo oud als de weg naar Kralingen. Elke crisis kan ook worden beschouwd als een geweldige kans om de grondslag te leggen voor een nieuwe opgang. Vroeg of laat, komt die opgang ook, vooral gezien de veelbelovende technologische en biotechnologische ontwikkelingen, die op stapel staan.

MEDEDELING: Er zijn nu 3 soorten lidmaatschap. Welk lidmaatschap past bij u? Leden kunnen profiteren van extra, mogelijk winstgevende, informatie via o.a. een reeks van regelmatige PAMFLETTEN. Van harte welkom bij de club! Velen onder u zijn al 10 jaar of langer trouwe volgers. Zie hiernaast voor nadere gegevens.

DIEDERIK SCHMULL

Westcliff-On-Sea, ESSEX, U.K.

29 Juni, 2017


maandag 29 mei 2017

BUBBELWOEDE


BUBBELWOEDE


Een selecte groep techneuten, die vooral werkzaam is in Informatie Technologie (IT), rekent zich al rijk. Zij hebben immers uitgedokterd, hoe zij het bemachtigen van Bitcoin en andere (830!) alternatieve munteenheden (Alt-Coins) het best kunnen aanpakken. Daarvoor zijn enige stappen vereist. Men moet zich eerst laten registreren bij een van de talloze online platforms om het verificatieproces te doorlopen. Daarna kan men geld storten bij het betreffende platform. Mocht men woonachtig zijn in een land, waar zo’n ‘online exchange’ niet bestaat (zoals het Verenigd Koninkrijk), dan moet geld eerst worden omgewisseld in een andere valuta.

Maar de domper op de feestvreugde in de wereld van ongereguleerde digitale valuta (cryptogeld) komt om de hoek kijken, zodra technische hinderpalen het onmogelijk maken om dit cryptogeld in te wisselen voor kasgeld van alledag. De bankregels tegen ‘witwassen’ nemen immers hand over hand toe. Daarom is er thans sprake van een opgezweepte waanzin in ICO’s (Initial Coin Offerings), die nabootsingen zijn van Bitcoin, zoals Ethereum, die dit jaar alleen al 2000 maal is gestegen. Gigantische bedragen worden hieraan besteed, terwijl totaal onzeker is of beloftes kunnen worden waargemaakt. Men zou wel eens tot de ontdekking kunnen komen, dat men uiteindelijk helemaal niets bezit.

Inmiddels is cryptogeld op papier  meer dan $ 70 miljard waard, waarvan de helft in Bitcoin. Dat lijkt nog bescheiden, gezien de waarde van het ‘fiat’-geld in de wereld van $ 100.000 miljard. $ 100 in Bitcoin in 2010 is op papier nu al uitgegroeid tot $ 75 miljoen. Een nieuw model voor het geldwezen? Maar Alt-Coins voldoen in de verste verte niet aan de voorwaarden van een ‘echte’ valuta, laat staan van beleggingswaarde (‘store of value’). Dit is te mooi om waar te zijn. Droom lekker verder! De kiem is weer gelegd voor een volgende financieele crisis, want al die techneuten-teams verkopen gebakken lucht.

Het klinkt zo verlokkend. Men behoeft slechts aangesloten te zijn op het internet, de Bitcoins kan men kosteloos in bewaring geven, terwijl men overal naar toe kan reizen zonder die te moeten verbergen. Ze kunnen niet gekraakt worden (‘hacked’) vanwege het onderliggende registratie- en versleutelingssysteem van blockchain. Niemand kan extra Bitcoins uit de dunne lucht tevoorschijn toveren, zoals bij ‘fiat’-geld, zonder de instemming van 51% van de Bitcoin-rekeninghouders. Het vaste aantal Bitcoins in omloop zou dus een garantie zijn tegen verwatering of verlies aan koopkracht. Maar nagebootste Bitcoins in omloop, kunnen wel degelijk in aantal toenemen (‘mineable’), behalve als die gebaseerd zijn op contracten, die deel uitmaken van afspraken over cryptogeld (cryptocurrency protocol).

Dit Ponzi-schema lijkt compleet, zodra het waanidee postvat, dat gangbare internationale betalingssystemen digitaal geld zullen aannemen. Ondertussen heeft niemand de zogenaamde stichter van Bitcoin, Satoshi Nakamoto, nog kunnen identificeren. Een valuta dus, zonder enige ondersteuning (‘backup’) van een land met militaire macht, democratie en onafhankelijke rechtspraak! Erger nog, 70.43% van de Bitcoins is in handen van een hele kleine elite (0.84% van de BTC-adressen!). Beginnen de alarmbellen nu eindelijk te rinkelen bij de groep van blinde volgelingen?

Op een gegeven moment gaat opeens de stekker eruit, want in het huidige monetaire bestel hebben de Centrale Banken, via hun fractioneel banksysteem, nu eenmaal het alleenrecht voor de gelduitgifte. Dat wil zeggen, dat er opeens geen prijs meer bestaat, wat de prijs ook is. Dit wordt vergelijkbaar met de Nederlandse Tulpenwoede (‘Tulip Mania’) van 1636 - 1637. Dat fenomeen was voornamelijk te danken aan de inmenging van overheidsfunctionarissen, die futures-contracten opeens vervingen door optiecontracten. Degenen, die het recht kochten om in de toekomst tulpen te kopen, waren niet meer gedwongen om die tulpen ook daadwerkelijk in bezit te nemen. Men kon er met een kleine boete vanaf komen, omdat contracten, door het gokverbod, toch nooit afdwingbaar waren.

Een fabelachtige stijging van de optieprijzen was daarvan het gevolg, totdat de overheid de contracten ongeldig verklaarde. Er was hier dus sprake van kunstmatige contracten, die opeens waardeloos waren geworden, omdat de overheid ingreep. Wacht maar, tot de handel in Bitcoins stopt en de gigantische papieren vermogens van de BTC-elite zomaar in rook opgaan. Nee, dit keer is het niet anders dan anders. Dit is niets anders dan geraffineerde oplichting.

Ondertussen geniet de wereld tegenwoordig van een gigantische schulden-bubbel, die overeind wordt gehouden door een massale activa-inflatie, dankzij een uiterst soepel monetair beleid van de Centrale Banken. Zolang de waarde van het onderpand voor krediet niet in twijfel wordt getrokken, kan men zich ontspannen en leuke dingen doen. De boot van dreigende deflatie kan worden afgehouden, zolang noemenswaardige normalisering van superlage rente (ZIRP) en vermindering van opgekochte activa door Centrale Banken (QE) voor onbepaalde tijd kunnen worden uitgesteld.

Bovendien lijkt het beleggingsklimaat schier risicoloos, getuige het record laagtepunt in de volatiliteit (VIX). Alles schijnt toch onder controle? Alleen een kniesoor maakt zich zorgen over de hoogte van effectenkrediet (margin debt), die tweemaal zo hoog is als in 2008, of over de haperende groei in internationale kredieten (global credit impulse is negatief) of over de inkrimpende wereldhandel. Het kolossale aantal schulden-zombies (landen, huishoudens, banken en bedrijven) heeft weinig te vrezen, ondanks de structureel lage economische groei en een niet aflatende daling van de omloopsnelheid van het geld. Want de internationale liquiditeits-kraan van de ECB, de BOJ, de BOE en in wat mindere mate, de FED, staat nog wagenwijd open, terwijl de stijging van de consumentenprijsindex, over het algemeen, geen naam mag hebben.

Natuurlijk moet men het monetair beleid van vooral de Amerikaanse Federal Reserve (FED) in de gaten houden. De FED heeft de rente in de laatste 16 maanden al drie keer verhoogd. Zij heeft geluiden laten horen, dat er nog drie rentestijgingen op komst zijn en dat het aantal van opgekochte activa zou kunnen worden teruggebracht (van Quantitative Easing - QE- naar Quantitative Tightening - QT-). Kunnen de markten tegen zo’n stootje? De recente geschiedenis heeft bewezen, dat de FED uiterst schoorvoetend te werk gaat, als het een ‘verkrapping’ van haar monetair beleid betreft. Tenslotte is het economisch herstel niet om over naar huis te schrijven en is het internationale financieele kaartenhuis zo wankel als wat, ondanks alle geruststellende uitspraken van de bekende wijsneuzen. De Citigroup Economic Surprise Index (minus 32!) spreekt boekdelen (zie pag. 4):


De wereldschuld ten opzichte van de wereldeconomie is nu minstens 350% en de toename van die schuld is, verrassenderwijs, in een versnelling geraakt. Om nog maar te zwijgen over alle pensioen- en uitkeringsverplichtingen, die een veelvoud zijn van de totale wereldeconomie. Als de rente verder aantrekt, dan zullen de rentebetalingen voor de schuldendienst steeds lastiger worden. Met name de excessieve staatsschuld komt overal in de knel. De gewone burger ziet een onafgebroken reeks van belastingverhogingen op zich afkomen, ondanks alle goede bedoelingen van politici, zoals President Trump. Dat zal het klimaat voor consumptie-bestedingen (70% van een typische ontwikkelde economie) geen goed doen.

Maar in de volgende, onvermijdelijke, wereldrecessie, zal de excessieve staatsschuld en de volatiliteit (marktrisico) overal met sprongen stijgen, terwijl de rente dan weer instort. Ook Amerika zal dan negatieve rente beleven, wat tot nu toe nog niet was voorgekomen. Het gevolg zal zijn, dat de economische groei, wereldwijd, na deze recessie, nog lager zal uitvallen dan na de vorige van 2008. Kwaliteitsobligaties, zoals Amerikaanse Treasuries, zullen hun zegetocht weer voortzetten, naarmate hun rendementen inzakken naar record-laagtepunten.

Bij economische tegenwind, zullen alle schulden-zombies weer onder druk komen te staan. Het merendeel van de wereldschuld is in Dollars (80%) en daarom wordt, bij de volgende globale dekkings-opvraging (margin call), de vraag naar Dollars weer acuut, net zoals in 2008. Het is te verwachten, dat in een tijd van ‘America First’ het Amerikaanse handelstekort, wat de wereld draaiende houdt, echter wel zal verminderen. Die vermindering kan leiden tot een algemeen Dollar-tekort, wat reeds het geval is bij de markt van Eurodollars (zo’n $ 2000 miljard, die, om belasting-redenen, buiten Amerika in omloop zijn). Eurodollars financieren 90% van de wereldhandel.

Om dat Dollar-tekort te verlichten, zal de FED weer deviezenswaps moeten invoeren met andere Centrale Banken, net zoals in 2008. Sterker nog, de FED zal dan politiek gevoelige reserves moeten opbouwen in buitenlandse valuta’s om te kunnen optreden als schokdemper voor de inkrimping van internationaal krediet. In het ergste geval streeft Amerika naar een handelsoverschot, dat het overschot van Duitsland en van Japan zou evenaren. Dan zou de Dollar bijzonder gewild worden, een ‘collector’s item’! De laatste keer, dat Amerika een handelsoverschot had, was tijdens de depressie in de jaren ‘30. Maar met 5% van de wereldbevolking, is Amerika tegenwoordig 25% van de wereldvraag. Een achteruitgang in vrijhandel zou daarom zeer ernstige gevolgen kunnen hebben voor de wereldhandel, ook al is Amerika daarvan relatief minder afhankelijk dan de EU of Azie.

Het is begrijpelijk, dat een wereld met verlammende schulden, snakt naar een ‘generaal pardon’, een ‘jubeljaar’, een ‘Reset’. Dat zou de wereldeconomie immers nieuw leven inblazen! Maar elke schuld is het bezit van een ander. Dus mondjesmaat kwijtschelding van schulden, wat gelijk staat aan geldvernietiging, is al pijnlijk genoeg. De superkredietcyclus van de laatste 70 jaar komt echter niet tot zijn eind, zonder een ontwenningskater. Reken maar op de ondenkbare kippenvelmethode! Toch zullen talloze waarzeggers altijd mooie sprookjes verkondigen om niet geconfronteerd te moeten worden met de harde werkelijkheid.

Overigens lijkt het angstbeeld van een aardverschuiving in de wereldorde door het populisme vooralsnog geweken. Zelfs President Trump lijkt geneutraliseerd door het systeem van tegenmachten (‘checks and balances’), zodat zijn radicale uitspraken nu weinig stof doen opwaaien. Hij zal waarschijnlijk de buitengewoon besloten Bilderbergconferentie (van 1 tot 4 Juni a.s.) bijwonen op uitnodiging van de 94-jarige, voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Henry Kissinger:


MEDEDELING: Er zijn nu 3 soorten lidmaatschap. Welk lidmaatschap past bij u? Leden kunnen profiteren van extra, mogelijk winstgevende, informatie via o.a. een reeks van regelmatige pamfletten. Van harte welkom bij de club! Velen onder u zijn al 10 jaar of langer trouwe volgers. Zie hiernaast voor nadere gegevens.


DIEDERIK SCHMULL

29 Mei, 2017

WESTCLIFF-On-SEA, Essex, U.K.


woensdag 3 mei 2017

WIE HAD DAT GEDACHT


WIE HAD DAT GEDACHT


De MSCI All-Country World Index, met de totale beurswaarde over de gehele wereld, heeft net een historisch record hoogte aangetikt. De S&P 500 is, in de vorige maand alleen al, met 7% omhoog. De CBOE implied volatility index (VIX), een angstbarometer, is tot dusver in 2017 met liefst 27% gekelderd. De VIX van de i-Shares iBoxx High Yield Corporate Bond ETF, een angstbarometer voor meer speculatieve bedrijven, staat het laagst in 2 jaar. De FTSE 100 van de Londense beurs, is, sinds Brexit, al 17% gestegen. Leven we dus in een wereld met nulrisico op kortere termijn?


De financieele markten trekken zich op kortere termijn weinig aan van mogelijke doemscenario’s, die voorlopig nog niet aan de orde lijken.  Naarmate de onzekere politieke wolken boven Europa wegtrekken en de rente niet veel stijgt of zelfs daalt, dan komen achtergebleven aandelenmarkten, zoals die van Europa en de Opkomende Markten, weer meer in trek. Met de laagste rente in 5000 jaar en een liquiditeitsverschaffing (QE) van de Centrale Banken, die nagenoeg nog steeds op volle toeren draait, moet het geld ergens naar toe.  Het proces van ‘normalisering’ van de rentetarieven wordt enkel met de mond beleden, maar geen enkele beleidsmaker wil het feest in activa voorlopig bederven. Beter ‘te laat’ dan te vroeg, is de redenering, omdat het wereldwijde deflatiespook nog steeds rondwaart. Bovendien hebben de Centrale Banken, met $ 13000 miljard aan opgekochte activa, voornamelijk obligaties, op hun balansen, er belang bij, dat een eventuele vermindering van monetaire stimulering gepaard gaat met een zo weinig mogelijke markt-schokken. Zou dat echt lukken?

Meestal gaat het pas echt mis, als men gelooft, dat er geen vuiltje aan de lucht is. Men verwacht, dat een nieuw tijdperk is aangebroken en dat de kans op verlies uiterst onwaarschijnlijk wordt geacht. De ene na de andere zwartgallige Goeroe valt van zijn voetstuk en waarschuwingen worden alom in de wind geslagen. Beleggings-veteraan Jeremy Grantham van GMO (huidig belegd vermogen: $ 80 miljard), wiens beleid vooral rekening houdt met de uiteindelijke tendens van ‘terugkeer naar het gemiddelde’ (mean reversion) voorspelde de top van de hausse in Japan in 1989, alsmede de top van de technologie-hausse in 2000, maar was in beide gevallen 3 jaar ‘te vroeg’. Bijna 75% van zijn beleggers wilden de boot echter niet ‘missen’ en zochten hun heil elders. In Maart, 2009, tijdens de Financieele Crisis, was zijn advies, tegen alle scepsis in, om aandelen grootscheeps in te slaan, omdat de waarderingen in 20 jaar nog nooit zo goedkoop waren geweest. In de laatste 12 maanden werd hij echter weer veel voorzichtiger en GMO werd prompt beloond met het vertrek van een derde van het belegd vermogen, omdat hij geen gelijke tred hield met ‘de markt’. Het zal de gemiddelde belegger niet gemakkelijk afgaan om de gebruikelijke kuddegeest te ontlopen!

De Opkomende Markten lijken dit keer beter voorbereid op een crisis dan die in 1997, toen het beheer van hun deviezenreserves zoveel te wensen overliet. Toch is hun schuld in buitenlandse valuta’s, voornamelijk Dollars, sinds 2009, met 50% gestegen, zonder noemenswaardige risicodekking. Stel je voor, dat de Dollar, om welke reden dan ook, nog populairder zou worden! De geestdrift over Grondstoffenprijzen is trouwens langzaam aan het wegebben, wat hun liquiditeit in het gedrang brengt. Corruptie teelt natuurlijk wierig (Shell: die verduivelde e-mails toch…):

https://www.globalwitness.org/en/press-releases/new-leaked-emails-put-shell-centre-billion-dollar-bribery-scheme-involving-some-most-powerful-officials-nigeria/

Ook de excessieve schuld van China kan niet langer in de doofpot worden gestopt. Als percentage van haar economie, is die nu hoger dan die van Zuid-Korea, net voor de crisis van 1997, en bijna op het niveau van die van Japan, voordat de bom barstte in 1989. Decennia van pijn en deflatie volgden. Om de draaimolen aan de gang te houden, is er steeds meer schuld nodig, wat natuurlijk niet is vol te houden. Zelfs in een land met zoveel staatsbemoeienis, lijkt een ‘zachte landing’ een ijdele hoop. De People’s Bank of China (PBOC) lijkt op een evenwichtskunstenaar zonder vangnet. China kampt immers met een overgewaardeerde valuta, kapitaalvlucht, een schaduwbanksysteem vol met riskante beleggingsproducten, die aan de basis liggen van de handel in duizenden miljarden Renminbi (RMB) van de banken onderling (interbank markt) , en een oceaan van oninbare vorderingen. Ondertussen is de rente over kortlopende krediettransacties zonder onderpand (unsecured overnight lending) opgelopen tot een 2-jarig hoogtepunt. Zou een systeemcrisis echt wel onder controle kunnen worden gehouden? Hoelang is een politiek systeem vol te houden, dat brood en spelen belooft zonder democratische inspraak, nu het een en ander spaak dreigt te lopen?

Overigens staan met name de internationale energie- en onroerend goed-maatschappijen op de tocht, als de kredietkosten onverhoopt niet meer ‘eeuwig’ laag zouden blijven. Bij Amerikaanse bedrijven alleen al, is de bedrijfsschuld met sprongen gestegen naar een historisch hoogtepunt van 150% van hun bedrijfswinst. Het is nu al zo, dat de winst van 10% van de bedrijven hun kredietkosten niet dekt (IMF). Meer dan ooit, zal er toch een manier moeten worden bedacht om de economische groei wat te verhogen. Dan pas is de oplossing van talloze kredietproblemen in zicht. Het zal niet meevallen en zal enkele jaren vergen, voordat het zover is, waarschijnlijk dankzij fiscale maatregelen (belastingverlagingen). Verder lijkt het ergste achter de rug, wat betreft de lage deelname aan het Amerikaanse arbeidsproces (labor participation rate): in de laatste 30 jaar is die deelname onder 65-plussers al verdubbeld (van 10 naar 20%). Verder lijkt de vrees voor automatisering ongegrond. Technologie heeft, historisch gezien, altijd de productiviteit verhoogd en heeft ook op den duur gezorgd voor een voortdurende uitbreiding van het aantal arbeidsplaatsen in allerlei sectoren.

Het financieele evenwicht wordt vaak verstoord, als zich iets voordoet uit onverwachte hoek, zoals financieele instellingen, die bankje spelen (schaduwbanken). Momenteel lijkt Home Capital Group (Toronto), een grote hypotheekverstrekker, ernstige liquiditeitsproblemen te ondervinden. Talloze financieele aardschokken worden veroorzaakt door het nemen van excessieve risico’s met geleend geld in de onroerend goed-sector. Zowel Canada als Australie hebben te maken met een gigantische bubbel in onroerend goed in de grote steden, terwijl de schulden van huishoudens ten opzichte van hun beschikbare inkomen al enige tijd het hoogst is van alle OECD-landen. Hypothecaire kredietverstrekkers lijden nu eenmaal aan chronisch geheugenverlies, zodra het onroerend goed betreft! Maar in Japan, die wellicht de voorloper is voor de rest van de wereld, hebben ze het geweten: de index van huizenprijzen in Tokyo staat sinds de top in 1989, dus 28 jaar later, nog steeds 60% lager.

Er is ook niets veranderd aan het vooruitzicht van aanhoudende deflatie en overcapaciteit, ondanks de tijdelijke, opgepompte activa-inflatie. De grondstoffenprijzen, met name ook de landbouwprijzen in het algemeen en graanprijzen in het bijzonder, zijn de laatste 9 jaar in een meedogenloze neergaande trend:

http://www.macrotrends.net/2534/wheat-prices-historical-chart-data

De volgende sector, die dit aan den lijve ondervindt, is die van de diensten (services). Overal is bijvoorbeeld de inkrimping van de detailhandel en die van financieele tussenpersonen in volle gang, naarmate de internet die rol nu massief overneemt. Ook de crisis in kantoorgebouwen staat pas in de kinderschoenen. Talloze bedrijven hebben reeds een eigen bureau voor hun werknemers afgeschaft!

Verder moeten het populisme, nationalisme en protectionisme binnen de perken worden gehouden door de kans op recessie op de lange baan te schuiven. De rijken, met hun activa, worden weliswaar steeds rijker, maar op den duur zal de Staat wel een manier vinden om daar een stokje voor te steken. Ondertussen blaft de driftig-tweetende President Trump harder dan hij bijt en raken de beurzen eraan gewend om hem niet te letterlijk te nemen. Hij gaat er prat op, dat hij onvoorspelbaar is. Hij laat iedereen in het ongewisse over zijn werkelijke bedoelingen, maar dat is nu eenmaal ‘de kunst van het zaken doen’:

http://uk.businessinsider.com/the-art-of-the-deal-donald-trump-leadership-2017-1/#this-includes-making-the-most-of-controversy-and-drama-6

Tegelijkertijd zingen de Europese populisten al een toontje lager, want niemand wil de schok van het einde van de EU en de Eurozone op zijn geweten hebben. Brexit is immers onverwacht in de schoot geworpen van een Premier, die er eigenlijk niet voor voelde. Het gooien van deze knuppel in het hoenderhoek brengt al genoeg economische onzekerheden met zich mee en de gemiddelde kiezer is geneigd om genoegen te nemen met de ‘veilige’ gevestigde orde, zolang wat extreme slogans van de protestpartijen worden overgenomen. De razende meute, die gebukt gaat onder een dalende koopkracht, wil gehoord worden, maar niet noodzakelijkerwijs een revolutie. Er valt bijna geen zinnig woord te zeggen over het verloop van het Brexit-drama, omdat niemand zich enige voorstelling kan maken van wat er op het spel staat. Groot-Brittannie was een hele belangrijke speler in de EU en haar vertrek kan veel meer ontketenen, dan men nu voor mogelijk houdt.

https://fullfact.org/europe/uk-eu-trade/

Was populisme slechts een boze droom en een wespensteek? Vrijhandel, open grenzen, globalisering en multiculturalisme zijn tegenwoordig toch niet meer weg te denken? Bovendien lijkt de wereldwijde verstedelijking (urbanisatie) een onomkeerbare zaak, wat het populisme niet in de kaart speelt (Trump en Le Pen kregen slechts 5% van de stemmen in respectievelijk New York en Parijs, maar 40% van Londen stemde wel op Leave EU). Of kraakt het systeem juist in zijn voegen, als een Emmanuel Macron President kan worden van Frankrijk zonder een partij en zonder enige volksvertegenwoordigers? Of is het hoofdzakelijk immigratie, waar de schoen wringt? En zo ja, is dat misschien tijdelijk en overkomelijk, net zoals rassenscheiding, kolonisatie en het gemis van vrouwenkiesrecht? Elke generatie past zich uiteindelijk aan, als er sprake is van overmacht en bekrompen fanatici sterven op den duur uit.

Europa houdt zichzelf waarschijnlijk voor de gek, als ervan uitgegaan wordt, dat de Europese cultuur, na vele honderden jaren, over enkele decennia nog kan overleven. Niets is eeuwig. Het begon druppelsgewijs na de Tweede Wereldoorlog, toen immigratie op gang kwam, vanwege het arbeidstekort tijdens de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Europa zou nog steeds Europa blijven, met of zonder integratie van desnoods de tweede of derde generatie van deze landverhuizers. Inmiddels heeft Europa kennelijk zoveel schuldgevoel over haar eigen verleden, dat de gehele wereld nu welkom is en de vluchtelingenstroom van miljoenen (alleen al 1 miljoen Syrische asielzoekers in de afgelopen 5 jaar) blijkt onstuitbaar te zijn geworden. Tenslotte heeft Europa een beslissende hand gehad in het omverwerpen van bepaalde regimes in naam van de mensenrechten. Uitbreiding van democratie scheen immers een lofwaardig streven. Maar de reeks van onbedoelde gevolgen houdt in, dat Europese waarden en tradities, over niet al te lange tijd, op losse schroeven zouden kunnen komen te staan. Wie had dat gedacht. Misschien krijgt Europa nu een koekje van eigen deeg na de gewelddadige verovering en onderwerping van de halve wereld in de afgelopen 400 jaar. En niet te vergeten de ‘export’ van Europeanen naar alle uithoeken der aarde, gedurende die tijd! Dreigt Europa het geloof in zichzelf te verliezen, net op het moment, dat de eigen landsgrenzen beschouwd worden als achterhaald?

Vandaar dat 30-jarige Amerikaanse Treasuries op de langere termijn de absolute winnaars zullen blijven. De Amerikaanse Treasury is een van de meest conservatieve instellingen ter wereld, wie ook aan het politieke roer staat. Er is geen betere veilige haven voor het Grote Geld, vooral vanwege het huidige rendement (2.95%). Naarmate de internationale vergrijzing zich voortzet, zal de vraag van internationale pensioenfondsen en verzekeraars alleen maar blijven toenemen om hun lange termijn verplichtingen af te stemmen. Als die rendementen verder dalen, na onvermijdelijke onderbrekingen, zullen hun waarderingen weer omhoog gaan.

Maar ook fysiek GOUD ($ 1238.00 /oz.) mag niet onvermeld blijven als essentieel onderdeel van een vermogen. Vergeet niet, dat sinds het hoogtepunt van $ 1923.00 in 2011, dus na 6 jaar, Goud nog steeds 35% lager staat, terwijl de S&P 500 index is verdubbeld en huizenprijzen fenomenaal zijn gestegen. Verder is de Goudprijs nu weliswaar 29 maal zo hoog als in 1971, toen de Goudkoppeling werd verbroken, maar ondertussen zijn schuld en basisgeld (monetary base) over de gehele wereld explosief de pan uitgerezen. Goud is dus een verzekering, die niet mag ontbreken, ongeacht de dagprijs en ondanks het feit, dat inflatie (nog) in geen velden of wegen is te bekennen. Wie weet, waar men zijn toevlucht in zoekt bij de volgende ‘echte’ crisis. Wie had dat gedacht!

MEDEDELING: Er zijn nu 3 soorten lidmaatschap. Welk lidmaatschap past bij u? Leden kunnen profiteren van extra, mogelijk winstgevende, informatie via o.a. een reeks van regelmatige pamfletten. Van harte welkom bij de club! Velen onder u zijn al 10 jaar of langer trouwe volgers. Zie hiernaast voor nadere gegevens.

DIEDERIK SCHMULL                                                                          3 Mei, 2017

Westcliff-On-Sea, U.K.